دلبرم با دلبری ، دل می بری ، بس دلبری
گشته ام افسون تو آخر مگر افسونگری

در میان کوچه و بازار می گردی به ناز
هر که بیند ناز تو ، گوید مگر حور و پری

طرًه ی مشکین تو دام بلای جان من
جعد مویت بر دلم پیچیده چون نیلوفری

از لب لعلت گهر بارد ، کلام عشق را
دختر یزدی ز لوز شهر خود شیرینتری

چشم تو مستم نموده ، می نمی خواهم دگر
باده ی عشقی عزیزم ، یا شراب مسکری

در کمند عشق تو افتاده ام صیاد من
دلخوشم صید توأم بر من امیر سروری

همچو باغ  پرگلی ، الوان و زیبا و قشنگ
بلبلان عشق را ، آواز خوان می پروری

گشته ام شیدای تو ای شاخه ی شمشاد من
قامتت کرده قیامت سرو را چون سروری

درک کن عباس را ، ای پادشاه نازها
شاه بانوی غزل،  اعجاز شعر و دفتری