خاموشیِ امشب، نه تنها یک غیبتِ صدا، که حضوریست پررنگ از سکوت. گویی تمام دنیا نفسش را در سینه حبس کرده تا شاید در این لحظاتِ کشدارِ بیصدا، فرصتی برای اندیشیدن، برای فراموش کردنِ هیاهوی روز، و برای یافتنِ آرامشی عمیقتر فراهم شود. این سکوتِ نسبتاً بلند، بهانهایست تا به درونِ خویش سفر کنیم؛ جایی که صداها خاموش میشوند و پژواکِ واقعیِ افکار و احساسات، بلندتر شنیده میشود. بگذار این خاموشی، مانندِ رودخانهای آرام، تمامِ نگرانیها را با خود ببرد و ما را به دریایِ عمیقِ خواب رهنمون سازد. در این پهنهیِ بیکرانِ شب، زیرِ آسمانِ پر ستاره، بخوابانِ آرام، که فردا روزِ دیگریست با فرصتهایِ تازهاش🌚💘
