ناگهان به یاد آن‌چه از سر گذرانده بود،
به گریه افتاد؛ چنان‌که اشک برای گریستن کم می‌آورد.
گویی دیگر برایش زنده ماندن دردناک بود؛ کم‌طاقت، کم‌حوصله و به‌ظاهر
آرام شده بود، در میان پوکه‌های
سیگاری که به سمت افکار غم‌انگیز
ذهنش روانه کرده بود.
اگر سینه‌اش را می‌شکافتی،
چیزی جز قلبِ پاره‌پاره و مچاله‌ای
که به گوشه‌ی سینه‌اش خزیده بود نمی‌دیدی.
ناگهان دست از گریه کشید
و زیرِ لب گفت: «نمی‌توانستم او را
غمگین ببینم؛ نگاهِ غمگینش قلبم
را می‌درید.»
و فندکش را جرقه زد.


شبتون بخیر🌚✨

خاموشی چنل