از پشتِ سایه‌ها، صدای خنده‌ی او را شنیدم. آن‌ها در انتهایِ خیابان به هم رسیدند. مرد، او را به سوی خود کشید و آغوششان محکم شد؛ یک لحظه‌ی پناه گرفتنِ کامل. نورِ زردِ چراغ، تصویرِ قفل‌شده‌ی آن‌ها را روی آسفالتِ خیس قاب گرفته بود. من آنجا ماندم، بدونِ پلک زدن، تا این صحنه آخرین خاطره‌ام باشد. سپس، چرخیدم و در سکوت، در جهتِ مخالف قدم برداشتم.
From the shadows, I heard her laugh. They met at the end of the street. He pulled her close, a deep, complete embrace. The yellow streetlight framed the locked image of them on the wet pavement. I stood there, unblinking, letting this scene be the last thing I absorbed. Then, I turned and walked away in the opposite direction, silently.
شبتون بخیر💘
02:25