«او مرا شبیه کتابی نایاب می‌دید که جلدش از جنس سکوت بود و در لبه‌های صفحاتش، هزاران خط‌خوردگیِ تردید به چشم می‌خورد. من اما، در عمق نگاه او، نقشه‌ی گنجی را یافتم که سال‌ها در انتظار کسی بود که جرات کند و کدهای قدیمی‌اش را رمزگشایی کند. هر پلک زدنش، یک پاراگراف تازه بود، و هر نفسش، یک مصرع شعر که از دهان یک شاعر فراموش شده بیرون می‌آمد. با او، دیگر نیازی به ادعا نبود؛ تمام وجودم شفاف شده بود، انگار که در آینه‌ای بی‌نقص ایستاده باشم و بالاخره، خودم را تمام و کمال دیده باشم.»
“He saw me as a rare book whose cover was made of silence, and on the edges of its pages, thousands of erased lines of doubt were visible. I, however, found in the depth of his gaze a treasure map that had waited for years for someone brave enough to decipher its old codes. Every blink of his eyes was a new paragraph, and every breath, a line of poetry coming from the mouth of a forgotten poet. With him, there was no longer a need for pretense; my entire being became transparent, as if I were standing in a flawless mirror and had finally seen myself completely.”
شبتون بخیر❤️‍🔥
02:22
@hvusb