در سکوتی که خورشید آخرین نفس‌های گرمش را بر پهنه‌ی آب می‌پراکند، انسانی تنها بر اسکله‌ای چوبی نشسته است؛ نه برای فرار، بلکه برای یافتن.
آسمان، با رنگ‌های شعله‌ور نارنجی و طلایی، گویی آغوشی گشوده برای دل‌هایی که از هیاهوی جهان خسته‌اند. آب، آرام و بی‌صدا، آینه‌ای شده برای انعکاس رؤیاها، خاطرات، و شاید اندوهی که در دل آن فرد نشسته پنهان است ؛

Join: @hvusb