فقط حس می‌کنی یه چیزی توی دلت شکسته،
یه چیزی که دیگه مثل قبل جمع نمی‌شه.
گاهی آدم از غصه نمی‌میره،
از فرسوده شدن می‌میره.
از اینکه هی خودش رو نگه داره،
هی وانمود کنه خوبه،
هی بگه «عیبی نداره»،
در حالی که تهِ دلش،
یه دنیا حرف نگفته و اشکِ نریخته جمع شده.
شب‌ها بدترن.
شب انگار همه‌چی رو بی‌رحمانه‌تر می‌کنه.
اونجاست که آدم با خودش رو‌به‌رو می‌شه؛
نه با اون نسخه‌ای که جلوی بقیه نشون می‌ده،
با نسخه‌ای که خسته‌ست، زخمیه،

خاموشی چنل 🖤🥷🏻
(ریکت ببینما)