طمع، انسان آزاد را بندۀ دیگران می‌کند

🔹۲ کودک در کنار هم نشسته بودند. یکی فرزند مردی ثروتمند و صاحب‌منصب بود و دیگری فرزند مردی درویش و تهی‌دست.

🔹فرزند ثروتمند در دست خود گرده نانی نرم و گرم داشت که با حلوا می‌خورد. کودک فقیر که گرسنه بود و فقط تکه‌ای نان خشک در دست داشت، به آن نان خوش‌بو نگاه می‌کرد و دهانش آب می‌افتاد.

🔹کودک فقیر از او خواست: «قدری از آن نان به من بده که بسیار گرسنه‌ام.» کودک ثروتمند که خویِ کبر و بخل داشت، گفت: «به تو نمی‌دهم، مگر آنکه سگِ من شوی!»

🔹کودک فقیر پرسید: «چگونه سگِ تو شوم؟»
پسر ثروتمند گفت: «باید بر زمین بنشینی و مانند سگ برای من بانگ کنی (عوعو کنی) تا این نان را به تو بدهم.»

🔹کودک فقیر بر زمین نشست و صدای سگ درآورد و آن نان را گرفت و خورد.

🔹در این میان، شِبلی، عارف بزرگ، که از دور این صحنه را تماشا می‌کرد با دیدن این صحنه گریست و به یارانش رو کرد و گفت:
«بنگرید که طمع با آدمیان چه می‌کند! اگر این کودک به همان نان خشک و تهیِ خویش قانع بود، هرگز برای نانِ دیگری، سگِ کسی مثل خود نمی‌شد.»
@Farsna - #حکایت